Panasonic GD96

Technische specificaties

Een van de beste oude telefoons. Goede merkbare vibratie, prachtige polyfone ringtones, 2,5 mm audio-aansluiting in 2002, WAP GPRS, variabele achtergrondverlichting, groot display, prettig in gebruik en verfijnde joystick (niet zoals bij SE), telefoon qua vorm vergelijkbaar met de Nokia 6210 maar de helft lichter, ligt erg goed in de hand. Jammer dat er tegenwoordig geen batterijen meer voor zijn en je ofwel je eigen batterij moet reviseren of een andere telefoon moet kopen; mijn exemplaar heeft precies het probleem dat hij het 5 minuten volhoudt tijdens een gesprek en een paar uur op stand-by staat. En jammer dat er geen SIM-lock calculator is :/

In 2002 namen mijn ouders bij Idea (het huidige Orange) de Panasonic GD96 en de Ericsson T65. Dit waren onze eerste telefoons. De Panasonic was van mijn vader, de Ericsson was voor mijn moeder bedoeld, maar aangezien mijn moeder een relatie heeft met nieuwe technologieën die vergelijkbaar is met die van een politicus met de waarheid, lag de Ericsson voornamelijk thuis en zou daar nog steeds liggen als ik hem niet stiekem had meegenomen naar school. De Panasonic had en heeft eigenlijk nog steeds een mannelijk design en iemand hieronder vergeleek hem terecht met de Nokia 6210 / 6310, hoewel hij qua functies dichter bij de 6210 ligt, aangezien de Panasonic geen Bluetooth of Java heeft. Je voelt en ziet dat het een zakentelefoon is, hoewel de behuizing delicaat lijkt en de telefoon erg licht is voor deze afmetingen. De Nokia 6310 is bij zeer vergelijkbare afmetingen 30 gram zwaarder. Als kind surfte ik op deze telefoon op het vroege internet, en het grote scherm was daar uitermate geschikt voor; er paste veel inhoud op. Een uniek kenmerk van deze telefoon waren de drie kleuren achtergrondverlichting - rood, groen en niet blauw, maar wit. De schermverlichting kon worden gewijzigd en er kon een kleur aan een contact worden toegewezen, waardoor je bijvoorbeeld van veraf kunt zien wanneer een oom belt als je hem de rode kleur hebt gegeven, zonder dat je zelfs maar op het scherm hoeft te kijken. De witte verlichting paste erg goed bij de telefoon, waardoor klasgenoten dachten dat de telefoon een kleurenscherm had. Het was jammer dat de toetsenbordverlichting niet kon worden gewijzigd, en deze was buitengewoon generiek, namelijk groen, zoals bij elke oudere Nokia. De telefoon had ook specifieke, polyfone beltonen. Ze waren zacht, aangenaam voor het oor, wat hem destijds onderscheidde van andere telefoons. Nokia had een beperktere polyfonie; de beste in 2002 waren die van Sony Ericsson en Samsung. Er werden nog steeds telefoons gemaakt met monofone piëzo-elektrische beltonen, zoals de Nokia 6310, 6310i, 5510, Ericsson T68, Sony Ericsson T68i enz. Een zeldzame functie die de Panasonic had, was het instellen van een opname van de voicerecorder als beltoon. In tv-reclames pochte Sony hiermee voordat ze fuseerden met Ericsson tot Sony Ericsson. Hierdoor kon je een fragment van je favoriete liedje instellen, heeeeeeel lang voordat je AMR, WAV of MP3 als beltoon kon instellen. Het geluid van de voicerecorder was van zeer goede kwaliteit, overtrof de latere AMR-bestanden en was vergelijkbaar met WAV. Op het grote scherm paste een standaard SMS van 160 tekens. Wat het schrijven van SMS-berichten betreft: iets langers schrijven dan "hoe gaat het met je?" of een contact toevoegen aan het telefoonboek was op deze telefoon bijna gelijk aan masochisme. Het schrijven van SMS-berichten ging erg moeizaam en noch de Panasonic noch de Ericsson beschikten over T9... Wat de batterij betreft, deze ging in het begin volle 7 dagen mee. Na een jaar begon de batterij het nog maar 3-4 dagen vol te houden, terwijl de Ericsson na een jaar nog steeds ongeveer 10 dagen meeging. Helaas was de batterij in deze telefoon letterlijk en figuurlijk de zwakste schakel. Door een speling van het lot kwamen een Ericsson en een Panasonic in precies dezelfde kleuren bij mij terecht, die er nog net zo uitzien als meer dan 20 jaar geleden, daarom begon ik herinneringen op te halen en besloot ik deze tekst te schrijven :) . In de doos zat naast de telefoon en de accu ook een datakabel en een cd met stuurprogramma's, die ik nog steeds heb. De Panasonic kon worden aangesloten op een computer of laptop om onderweg internet te hebben. Natuurlijk met GPRS-snelheid, oftewel tot 80 kilobytes per seconde, maar vergeet niet dat websites in 2002 onvergelijkbaar lichter waren dan nu. Over het algemeen was het een zeer goede en geslaagde telefoon, hoewel de batterij na een jaar verslechterde en nog maar half zo lang meeging als een jaar eerder. Het was een zeer elegante telefoon, met een zeer groot scherm (voor die tijd) en aangename polyfonie. Het was erg prettig om ermee te bellen; de stem in de hoorn was helder en duidelijk. Het gebrek aan Java of Bluetooth was niet hinderlijk, omdat de goedkoopste Bluetooth-headsets evenveel kostten als een nieuwe high-end telefoon, en het woord Java werd in 2002 geassocieerd met het eiland in de Indische Oceaan waar de stad Jakarta ligt.